GreatG.be

De voorbije jaren was het niet zo’n probleem, de vorst was niet van die orde dat er echt problemen konden ontstaan maar dat is met het vriesweer van deze dagen toch wel anders. Landschildpadden die dezer dagen buiten ingegraven zitten zullen de koude wel voelen. Vriestemperaturen tot meer dan -10

Nog even de laatste stand van zaken meegeven, opgenomen net voordat ze in winterslaap gingen. Gewicht in gramen voor alle duidelijkheid!

Zoals je ziet is Athena goed gegroeid en ook Hera heeft een mooi jaartje achter de rug. Voor Ares zal het altijd een vechten blijven, misschien dat ik hem dit jaar maar nog eens wat vroeger wakker maak om nog wat extra vitaminen etc bij te geven zodat hij volgend jaar een beter jaartje tegemoet kan.

Het is ondertussen weeral een tijdje geleden dat er nog een update van mijn schildpadden is geweest. Vooral omdat er weinig te vertellen viel. Ze liepen hier rustig rond en aangezien de activiteiten naar voortplanting toe weinig succes hebben viel er weinig te vertellen. Pierre is terug naar huis, dus de rust is weergekeerd.

Ondertussen is het weer najaar en gezien de voorspelling eerder dit weekend van de eerste vorst was de tijd rijp om ook weer te gaan nadenken over de winterslaap van onze huisdiertjes. Eerder vertelde ik al dat dit op een niet alledaagse manier gebeurt met name in de ijskast. Dus een winterslaap voorbereiden houdt in de ijskast die enkel (voor de duidelijkheid) bestemd is voor de schildpadden terug in gang te steken en te zorgen dat de omstandigheden (temperatuur: 3 a 6 graden/luchtvochtigheid: 80-90%) ideaal zijn.

Zo gezegd, zo gedaan en dus sinds gisterenmiddag zitten ze er in. Net op tijd, gezien de eerste vorst (-1 deze morgen) al zijn intrede heeft gedaan. Niet dat dit onoverkomelijk was, ze kunnen wel tegen een stootje maar beter voorkomen dan genezen.

Dus nu is het, buiten een regelmatige controle, slaapwel en tot volgend voorjaar!

Ze zijn dus niet bevrucht. Ondertussen zijn we meer dan 2 maanden verder en gisteren dan maar eens gekeken of er uberhaupt iets in onze eieren in de broedstoof zat. Niet dus…

Jammer maar er zullen nog wel eieren komen in de toekomst. Al is het nog even wachten tot onze eigen vrouwtjes in actie schieten want daar was ook dit jaar nog geen teken van intresse in het mannetje. Het enige voordeel is wel dat ik mijn ‘au bain marie’ broedstoof eens heb kunnen testen met een goed resultaat. Dus volgende keer weten wat we nodig hebben.

W bedankt voor het verwarmingselement, ik zal het u binnenkort eens terugbezorgen en er voor zorgen dat ik volgende keer zelf 1 heb.

Eergisterenavond kreeg ik van collega T. het bericht dat zijn vrouwtje weer eieren aan het leggen was, het gaat hier over een landschildpad van ongeveer 50 jaar waarbij de voorbije jaren ook al eens een legsel was maar zonder resultaat. Dit keer was het echter niet direct verwacht aangezien het mannetje dat voor de bevruchting moet zorgen momenteel bij ons logeert.

De vraag is dus of de eieren wel bevrucht zijn, dat zou dan een maand geleden moeten gebeurd zijn voor hij naar ons kwam, het kan… Omdat de vorige keer het uitbroeden niet gelukt was in de broedstoof toen voorhanden kwam de vraag of ik het niet wou proberen. Natuurlijk was het antwoord. Alleen was ik natuurlijk er niet klaar voor, een broedstoof was een ‘To Do’ op mijn lijstje maar gezien de beperkte activiteit bij ons tussen de man en vrouwen was dit wat op de achtergrond geraakt.

Maar nu was het dus dringend, gezien 1 kopen niet snel genoeg meer ging, was de volgende optie om ze zelf te maken. Dankzij google was dit niet echt moeilijk en was het enkel kwestie om de benodigdheden bij elkaar te zoeken. Het verwarmingselement is er dankzij collega W en een bezoek aan de dierenwinkel later om vermiculiet aan te schaffen was alles in huis (de bakjes, grote bak waar alles in zit en een goed geisoleerde ruimte onder de vorm van de winterslaapkoelkast waren al beschikbaar)

Dus nu is het aftellen (zo’n 60 a 80 dagen) tot de eitjes misschien uitkomen. Begin augustus dus hopelijk goed nieuws!

Ook dit weekend is het er van gekomen om het buitenverblijf nog eens onder handen te nemen, na 4 jaar was dat wel eens nodig. Al is het dit jaar beperkt gebleven tot herinrichting van de serrekast en schilderen van de binnenbak. Volgend jaar vrees ik dat we voor grotere werken staan aangezien de houten palen aan de voet beginnen sporen van rot te vertonen. Zal er nog een goed over na moeten denken hoe ik dat ga veranderen…

Maar dit jaar stond dus een schilderbeurt en de serrekast op het programma. De serre was al langer een doorn in het oog van de vrouw des huizes (en ook wel van mezelf) Deze was afgewerkt met tegels op de plaats waar de in en uitgang was en de plaats waar eten werd aangeboden. En verder was er gras gezaaid. Enige nadeel was dat het gras in de zomer onder de warmte bezweek. Met als resultaat een verdorde boel die dan nog werd stuk gelopen als de diertjes zich aan het uitleven waren.

De oplossing was vrij eenvoudig, gras weg en houtschors (zoals wordt gebruikt tussen planten ed) in de plaats, dacht ik. het heeft me uiteindelijk een 4-tal uur gekost om uit te graven, boord te plaatsen, tegels te versnijden… Maar het resultaat mag er wezen, al zeg ik het zelf…

Dit weekend is het er eindelijk van gekomen om nog eens wat fototjes te maken, bij deze dus onze huisdieren!

Athena

Hera

Ares

Etenstijd!

Het voorbije weekend zijn we Pierre gaan halen, een griekse landschildpad van collega T. De bedoeling is dat dit mannetje gaat paren met onze vrouwtjes, Hera en Athena. Pierre is zelf een 10 jaar en de onze zijn er 8 dus normaal gezien zou dat zo stilletjes aan moeten gaan lukken. Vorig jaar hebben ze ook al bij elkaar gezeten maar toen zonder resultaat. We waren toen vrij laat (eind augustus) om ze bij elkaar te zetten dus de tijd is dit keer gunstiger.

Op dit moment is het nog vrij rustig in het buitenververblijf, de kennismaking is dit jaar niet zo uitbundig als vorig jaar toen ze een aantal dagen achter elkaar aan hebben gezeten. Pierre is dit jaar ook direct me binnen mogen komen slapen waar hij verleden jaar de nachten (verkoos?) buiten te blijven. Wat op zich geen probleem was maar wel een indicatie dat de integratie niet 100% was. Dit jaar dus anders en dat stemt ons hoopvol… Nu maar afwachten tot de eerste activiteit. We zijn benieuwd.

Trouwens zal ik de komende dagen nog eens werk maken van wat foto’s…

Gisteren zijn de landschildpadden uit winterslaap gehaald. Maar wat een tof moment het normaal gezien is om de eerste bewegingen terug te zien, sloeg dat snel om in bezorgdheid toen bleek dat Apollo niet echt goed reageerde bij het wakker worden. Hij heeft het jammr genoeg niet gehaald en is gisteren dan ook gestorven. Een zware tegenslag maar we wisten dat de mannetjes altijd een risico zouden lopen.

Om u te verduidelijken misschien het verhaal van hoe Ares en Apollo bij ons zijn terecht gekomen… 3 zomers geleden kwam mijn zus met de vraag of we nog plaats hadden voor 2 extra schildpadden. Aangezien het buitenverblijf gerust 4 (en zelfs meer) schildpadden kan huisvesten was dat geen probleem. Mijn zus had namelijk een collega die haar schildpadden weg deed omdat ze eigenlijk geen plaats voor hen had. De beslissing was vrij snel genomen en wij er naartoe met de idee om de diertjes eens te gaan bekijken. Daar aangekomen bleek al snel dat de diertjes door verkeerde voeding (kattenbrokken waarschijnlijk) in slechte conditie waren en misvormd. Zeker als je ze met onze dieren vergeleek die blaakten vna gezondheid was er een schril contrast. We hebben ze toen onmiddelijk meegenomen en een dierenarts bezoek (die trouwens adviseerde om ze te laten inslapen) wisten we dat ze een moeilijke toekomst tegemoet gingen.

Hun schild was niet stevig en kracht hadden ze ook niet. Het buitenverblijf heeft een helling die de serre met de buitenruimte verbindt en die konden ze zelfs niet op. Na een zomer extra zorgen (kalk en vitaminen) was dat gelukkig wel opgelost. En dan kwam natuurlijk de meest gevaarlijke periode voor een scildpad, de winterslaap. Die hebben we de eerste winter dan ook overgeslagen en hen in een binnenterrarium verder verzorgd. Vorige winter hebben ze dan wel een winterslaap gehad en die was goed verlopen wat ons moed gaf dat we ze toch nog een tijdje zouden kunnen houden. Maar dus deze winter is dus jammer genoeg teveel geworden voor ons kleinste mannetje. Het is dus echt jammer dat het zo is afgelopen voor Apollo…

Langs de andere kant is Ares dan weer enorm goed vooruitgegaan, hij is momenteel zelfs het actiefste zo net na de winterslaap.

Dat ik griekse landschildpadden die momenteel in winterslaap zijn heb, wist u dus al. Maar laat ik even terug gaan in de tijd en beginnen bij het begin. Hoe ben ik in godsnaam er toe gekomen om griekse landschildpadden te houden. Een lang verhaal!

Het begon allemaal in 2003. Aangezien in die periode de eerste steen werd gelegd van ons huis kwam het gesprek automatisch op huisdieren. Omdat de schoonouders een hond hadden en ik dat ook wel zag zitten was voor mij dat de logische keuze. Echter zag mijn vrouw dat niet zitten. Niet dat ze een hond niet zag zitten, ze was er steeds mee opgegroeid, maar het feit dat we beide de hele dag werken en dus niet thuis zijn overdag zag zij als een ernstige beperking. (en ik zeg het niet dikwijls, dus bij deze: schat, je had gelijk!)

Het alternatief: een griekse landschildpad! Collega T had een vrouwtje van 50 jaar en een mannetje van (momenteel) 10 jaar, waarmee we hopen te kweken (maar daarover later meer). Mijn vrouw dacht waarschijnlijk toen dit de eerste keer ter sprake kwam, dat praat ik nog wel uit zijn hoofd maar…

Enige tijd later was een goede aanleiding om eens langs collega T te passeren het feit dat de landschildpadden uit winterslaap kwamen. Dus wij op een zonnige zaterdagmiddag er naartoe om de diertjes te bewonderen, prachtig om te zien! Blijkbaar had collega T kort daarvoor nog in het tuincentrum in de buurt schildpadden zien zitten en wij waren direct geintresseerd om eens een kijkje te gaan nemen. En daar zaten ze: Athena en Hera, want ja een impulsieve aankoop later hadden we 2 huisdieren en waren we aan het organiseren om onze vrouwtjes te huisvesten. Gezien we op dat moment nog aan het bouwen waren hebben we ze dus nog een jaartje bij mijn ouders thuis moeten logeren in een terrarium van collega T.

Trouwens werden ze oorspronkelijk aanzien als mannetje en vrouwtje. De verkoper dacht waarschijnlijk dat hij meer kans had om een koppel te verkopen toen hij ons dat probeerde wijs te maken. Ondertussen hebben we naast deze 2 vrouwtjes ook 2 mannetjes Apollo en Ares, maar dat verhaal volgt later…