Ondertussen zijn we een aantal dagen verder en we kunnen niet zeggen dat het met de volle goesting is dat hij naar school gaat maar buiten een ‘laat me niet achter’-huilbuitje verloopt alles al vrij goed. Het is even doorbijten maar ik ben er van overtuigd dat het snel voorbij zal zijn!
Een ander fenomeen is dat ondertussen wel heel het huis op zijn kop staat. Mijn vrouw heeft er niet beter op gevonden om haar ‘vrije’ tijd nu de zoon op school zit te besteden aan opruimen. Zo is de keuken al aan een grondige herorganisatiebeurt onderworpen, in die mate dat ik de borden nu in de pottenlade kan vinden, de ovenschalen in de andere richting verhuisd zijn, de kommen en glazen herschikt zijn en de voorraadkast anders geordend is. Waarschijnlijk mis ik er nog een paar maar die zal ik de komende dagen nog ontdekken denk ik.
Je moet ergen je gedachten mee verzetten en zolang het dat is, wie ben ik om te klagen!