Uiteindelijk was het slot van De Smaak van De Keyser toch niet zo verrassend. Dat op het einde dit als resultaat uit de bus zou komen was toch wel 1 van de mogelijke scenario’s waar iedereen rekening had mee gehouden. Dat Marchoul niet deugde wisten we, dat Thieu de sleutel was… En dan blijf ik toch net op mijn honger zitten, niet dat ik het plots een slechte reeks zou gaan vinden, verre van, maar het mist net dat tikkeltje meer. Iets waarvan je zou zeggen, af! En dat heb ik nu dus niet…
Zeker omdat ik zoiets had van, ze hadden toch nog iets verrassend kunnen vertellen. En er hier en daar ook gezegd werd dat er nog iets te ontdekken viel. Iets waarvan je als kijker zegt dat had ik niet zien aankomen maar als ik nu terugkijk had ik het wel kunnen weten. Zoals in Katarakt Frank zich ophangt, dat had niemand verwacht maar had je nadien wel het gevoel, dat had ik kunnen zien aankomen.
Om een voorbeeld te geven hoe ik het had gedaan. De laatste brief van Alfred had zo’n verrassing kunnen zijn. Hadden ze ipv te vertellen dat Thieu de brief had gewoon dit in het midden gelaten dan had dit een mooi einde geweest. Nu wisten we dat de brief in het bruggetje verstopt zat al die jaren. Maar stel, Alfred schrijft de laatste brief, zegt dat hij hem zelf zal bezorgen maar verder laten ze in het midden waar de brief is gebleven, dan lijkt op dat moment die brief een detail. We weten dat Helena hem nooit heeft gekregen aangezien ze het essentiele element om haar elexir af te maken mist. En als Thieu dan nog ergens in een gesprek met George zegt: “Ik heb hem nog…” zonder te specifieren wat dan had je kunnen beginnen zoeken naar wat Thieu op dat moment bedoelde. Weinig mensen die er dan zouden zijn opgekomen denk ik dat Thieu de laatste brief had, toch een mooie ontknoping? Dan kon je als kijker in de finale als Thieu de brief tevoorschijn haalt, zeggen: natuurlijk, de laatste brief van Alfred!
Je ziet, het feit dat ik dit schrijf wil alleen maar zeggen dat het een mooie reeks was, meer van dat zou ik zeggen. Op naar donderdag nu, Van Vlees en bloed, zien of we daar nog verrast gaan worden…
[...] Slot De Smaak van De Keyser [...]